نقش شاخص‌های مرکزیت شبکه‌های اجتماعی در سازماندهی فضایی مبتنی بر سوابق طراحی (مطالعۀ موردی: بخش اورژانس بیمارستان‌ها)

نویسندگان

1 گروه معماری، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 استاد مدعو، گروه معماری، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران دانشیار، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

3 استادیار، دانشکدۀ ریاضی و علوم کامپیوتر، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران

چکیده

سازماندهی فضایی، مرحله‌ای بسیار حائز اهمیت به خصوص در طراحی پلان‌های کارکردی است. جهت سازماندهی کارکردی نیاز است فضاها به درستی جانمایی شوند. معماران در مراحل مختلف طراحی از سوابق طراحی بهره می‌برند. فرض اصلی این پژوهش مبتنی بر این موضوع است که می توان از سوابق طراحی، شاخص‌های لازم برای ارزیابی روابط فضایی پلان را در مرحله برنامه ریزی معماری استخراج نمود. هدف اصلی پژوهش به کارگیری دانش موجود در سوابق طراحی جهت ارزیابی سازماندهی فضایی پیش از اجرا و پس از بهره‌برداری است.جهت انجام پژوهش60 پلان اورژانس بیمارستان به عنوان جامعۀ آماری (سوابق طراحی) انتخاب شدند. شاخص‌های مرکزیت بینیت و نزدیکی برای تمامی حوزه‌های موجود در سوابق طراحی توسط نرم‌افزار سایتواسکیپ محاسبه شدند. تمرکز اصلی پژوهش بر سازماندهی عملکردی اصلی‌ترین حوزۀ درمانی اورژانس (حوزۀ فوریت) قرار گرفته است. با محاسبۀ این شاخص‌ها مشخص شد که حوزۀ فوریت باید به نحوی سازماندهی شود که بالاترین مرکزیت بینیت و نزدیکی را داشته باشد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات