سنجش ارتباط بین سازگاری روانی در جهت نیل به آسایش حرارتی با حس مکان در فضاهای شهری ( نمونه موردی : میدان امام خمینی و امام حسین شهر تهران)

نوع مقاله: مطالعه موردی

نویسندگان

1 دﮐﺘﺮى ﺷﻬﺮﺳﺎزى ﭘﮋوﻫﺸﮑﺪه ﻧﻈﺮ و ﭘﮋوﻫﺸﮕﺮ ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت راه، ﻣﺴﮑﻦ و ﺷﻬﺮﺳﺎزى.

2 عضو هیات علمی دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت

چکیده

مطالعات انجام‌شده در زمینه آسایش حرارتی در فضاهای عمومی شهری بیشتر به عوامل کالبدی پرداخته‌اند؛ در‌حالیکه سازگاری روانی یکی‌از مهمترین عوامل موثر در ادراک آسایش است. لذا بسط مفهوم ادراک و تفاوت آن با احساس، یکی‌از اهداف کلیدی این پژوهش است. فرضیه پژوهش عبارتست‌از اینکه: «بین سازگاری روانی برای نیل به آسایش حرارتی با سطوح مختلف حس‌مکان در فضاهای شهری ارتباط مستقیمی وجود دارد.» مدل تجربی پژوهش نیز پس از مفهوم‌سازی مبانی و تجارب، استخراج و با روش دلفی تدقیق شده‌است و سپس با‌استفاده‌ از روش پیمایشی در دو فضای شهری تهران (میدان امام‌حسین و امام‌خمینی)، پرسشنامه‌ای متناظر‌با هر جزء از مدل تنظیم شده و در فصل سرد در بین 200 نفر از شهروندان حاضر در دو فضا تکمیل و تحلیل شده‌است. با‌استفاده از آزمون‌های آماریTtest، همبستگی و بتا، فرضیه پژوهش اثبات شده و در‌نهایت راهبردهایی در‌جهت ارتقای میزان سازگاری روانی و حس مکان و افزایش همبستگی مذکور، ارائه شده‌است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات