تبیین الگوی پایداری اجتماعی مکان، با هدف ارتقا کیفیت مکان در فضاهای آموزشی (نمونه موردی: دانشکده معماری دانشگاه هنر اسلامی تبریز)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تیریز

2 هیئت علمی، گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، نبریز، ایران

3 عضو هیئت علمی دانشکده هنر معماری دانشگاه آزاد اسلامی تبریز

4 عضو هیات علمی دانشگاه ازاد اسلامی واحد تبریز

چکیده

پایداری اجتماعی مکان، به معنای توانمندی مکان برای غلبه بر چالشها و مسائل، و واکنش بهینه به تغییرات بیرونی است؛ که نیازها و عکس‌العمل‌های کیفی افراد را نسبت به مکان حاضر درآن، مورد توجه قرار داده‌است. ارتباط بین کیفیت آموزش و تعامل انسان-محیط، توجه به کیفیت فضای آموزش عالی را تبیین می‌کند؛ فلذا، احقاق پایداری اجتماعی مکان در فضای آموزشی الزامیست. این مطالعه، با هدف تبیین و تدوین الگوی شاخصه‌های پایداری اجتماعی ‌مکان در فضاهای آموزش ‌معماری، در قالب تحقیقی توسعه‌ای-کاربردی، با روش تحلیل‌عاملی، به صورت کتابخانه‌ای و میدانی، در دو فاز مطالعه کیفی و کمی صورت گرفته‌است. محدوده تحقیق به دانشکده معماری دانشگاه هنراسلامی تبریز تحدید شده‌ و نمونه‌گیری با روش‌های ترکیبی بنیادی به دو صورت هدفمند و تصادفی بوده‌است. نتایج، حکایت از تاثیر شش عامل، تناسبات عملکردی فضا، هویت‌مندی مکان و تعاملات‌اجتماعی، خوانایی و تناسبات‌زمینه‌ای، سرزندگی و زیبایی‌شناسی‌بصری، آسایش‌محیطی و تامین شرایط رفاهی بر پایداری‌اجتماعی‌مکان را دارد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات