تحلیلی بر ضرورت وجودی دوره کارشناسی شهرسازی در دانشگاه های ایران

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استاد گروه شهرسازی دانشگاه تهران

2 دکتری شهرسازی دانشگاه تهران.

چکیده

با توجه به ماهیت بین رشته ای شهرسازی یکی از سؤالات کلیدی در آموزش شهرسازی ضرورت وجود یا عدم وجود مقطع
کارشناسی در شهرسازی است؟ دیدگاه های موافق و مخالف زیادی در این ارتباط وجود دارد. در حالی که بعضی از مقطع
کارشناسی ارشد حمایت می-کنند، عده ای با توجه به عملکرد خوب فارغ التحصیلان کارشناسی شهرسازی، ضرورت انتخاب
رشته شهرسازی از 18 - 19 سالگی و مشکلات مالی دانشگا هها بر ضرورت وجودی مقطع کارشناسی تأکید دارند. در این مقاله
این سؤال را در ارتباط با شرایط ایران مورد بحث قرار گرفته و از روش تحقیق آمیخته )پرسش نامه و مصاحبه( برای پاسخ
استفاده شده است. مجموعاً 187 پرسش نامه توسط سه گروه دانش آموختگان کارشناسی شهرسازی، اساتید رشته و کارفرمایان
)مدیران شهرسازی( تکمیل شده است. همچنین 12 مصاحبه ساختاریافته با استادان و حرفه مندان مطرح در حوزه شهرسازی
انجام شده است. نتایج حاصل از مقاله نشان می دهد که اکثریت پرسش-شوندگان و مصاحبه شوندگان از وجود این دوره رضایت
داشته و آن را برای کشور ضروری می دانند.

کلیدواژه‌ها


  1. بازرگان، عباس. (1391).  روشهای تحقیق کیفی و آمیخته. تهران: دیدار.
  2.  حبیبی، محسن. (1390).  مصاحبه با حبیبی در ایرج قاسمی، عبدالله غلامرضا کاشی, وعباس فولاد. با پیش کسوتان شهرساز. تهران: مهندسین مشاور طرح و منظر.
  3. سعید نیا، احمد. (1390). مصاحبه با سعیدنیا در ایرج قاسمی، عبدالله غلامرضا کاشی, وعباس فولاد با پیش کسوتان شهرساز. تهران: مهندسین مشاور طرح و منظر.
  4. عزیزی، شادی. (1389)، ضرورت نظام منعطف آموزش معماری در راستای پاسخگویی به چالش­های جهانی و بومی پایدار. مجله هویت شهر، 7، 43- 52.
  5. علیمحمدی، پریسا. (1386)، نقش تجربه با واسطه (رسانه­ای) در شناخت دانشجویان معماری معاصر ایران. مجله هویت شهر، 1، 63- 74.
    1. Ali, A. K., & Doan, P. L. (2006). A Survey of Undergraduate Course Syllabi and a Hybrid Course on Global Urban Topics. Journal of Planning Education and Research , 26(2), 222-236.
    2. Banerjee, T. (1990). Third World City Design: Values, Models and Education. In T. Banerjee, Breaking The Boundries (pp. 173-189). New York: Pelenum Press.
    3. Bayer, M., Frank, N., & Valerius, J. (2010). Becoming an Urban Planner: A Guid to Careers in Planning and Urban Design. NJ. Wiley: Hoboken.
    4. Budge, T. (2009). Educating Planners, Educating for Planning or Planning Education: the Never-Ending Story. Australian Planner ,46(1) , 8-13.
    5. Cook, A. (1999). Undercurrents of Change in Planning Education in Hung Kong. Planning Practice and Research, 14(2) , 247-249.
    6. Diaw, k., Nnkya, T., & Watson, V. (2002). Planning Education in Sub-Saharan Africa: Responding to the Demands of a Changing context. Planning Practice and Research, 17(3) , 337-348.
    7. Frank, A. I. (2006). Three Decades of Thought on Planning Education. Journal of Planning Literature , 21(1), 15-44.
    8. Gospodini, A., & Skayannis, P. (2005). Toward an Integration Model of Planning Education Programs in a European and International Context: The Contribution of Recent Greek Experience. Planning Theory & Practice ,6 (3) , 355-382.
    9. Hambleton, R. (2006). Purpose and Collegiality in Planning Education : An Introduction Perspective. Journal of Planning Education and Research , 107-117.
    10. Myers, D., & Banerjee, T. (2007). Toward Greater Heights for Planning: Reconciling the Differences Between Profession, and Academic Field. Journal of the American Planning Association , 71(2) , 121-129.
    11. Neibanck, P. (1992). Reshaping Undergraduate Education. Journal of Planning Education and Research , 11(3), 227-231.